mgr Włodzimierz Taboryski
Jest warszawianinem ze śródmieścia spod znaku Skorpiona. W 1967 ukończył klasę radiowo-telewizyjną w Technikum Łączności Nr 1. Jednak już w technikum bardziej interesował się sztuką: malował, rzeźbił i był jednym z laureatów konkursów z historii sztuki organizowanych przez "Zachętę". Po maturze pracował w Ośrodku Badawczym Zakładów Wytwórczych Urządzeń Telefonicznych a wieczorami w Rozgłośni Harcerskiej, gdzie redagował i prowadził audycje poetyckie. Po wojsku poszedł na polonistykę Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie był m.in. pierwszym studentem realizującym indywidualny tok nauki otrzymując za swoje wyniki stypedium Polskiej Akademii Nauk. Na ostatnim roku polonistyki równolegle studiował na wydziale Reżyserii Dramatu PWST, był kierownikiem organizacyjnym awangardowej galerii sztuki "Repassage" i studenckim fotografem,. Współpracował z Instytutem Badań Literackich oraz Instytutem Sztuki PAN. Praca magisterska pisana na seminarium Zbigniewa Osińskiego otrzymała wyróżnienie kapituły ogólnopolskiego konkursu "Młoda Myśl dla Kraju".

Reżyserii nie ukończył, ale w czasie studiów miał okazję być asystentem (w Teatrze Narodowym) Adama Hanuszkiewicza, Konrada Swinarskiego oraz (w Teatrze Dramatycznym) Jerzego Antczaka, Witolda Skarucha, Witolda Zatorskiego. Swoje prace warsztatowe prezentował w Teatrze Ochoty i na Festiwalu Małych Form Teatralnych we Wrocławiu oraz w Kole Naukowy PWST w Warszawie.
W ruchu studenckim przyczynił się do reaktywowania działalności Klubu "Hybrydy", w którym był pierwszym kierownikiem programowym. Później został sekretarzem redakcji miesięcznika "Problemy Studenckiego Ruchu Naukowego". Następnie pracował w Stołecznej Estradzie jako organizator pracy artystycznej Teatru Adekwatnego i Teatru Buffo oraz kierownik reklamy. Następnie pracował w Centralnym Ośrodku Metodyki Upowszechniania Kultury - gdzie redagował wydawnictwa informacyjno-poradnicze dla amatorskiego ruchu artystycznego; w Zamku Królewskim pracował jako kierownik kina zamkowego i Działu Oświatowego.
Przez cały ten okres prowadził amatorskie zespoły teatralne w Hybrydach, Stodole i Pałacu Młodzieży do którego przeszedł z Zamku Królewskiego. W tym okresie był ogólnopolskim konsultantem zespołów teatralnych prowadząc kilkadziesiąt warsztatów i jurorując kilkunastu przeglądom ruchu amatorskiego. Związał się też z Towarzystwem Uniwersytetów Ludowych, kontynuatorem dorobku edukacyjnego Ignacego i Zofii Solarzów.
Napisał w tym okresie kilkanaście artykułów i poradnik ABC Teatru przy kawie, Warszawa 1986. Jest autorem haseł dotyczących teatru, filmu i retoryki w Słowniku wiedzy o kulturze, wydanym przez Arkady w 2009 r.
W 1985 r. zaczął pracować jako polonista w eksperymentalnym LX Liceum Ogólnokształcącym (za dyrekcji Jolanty Lipszyc), by wkrótce objąć tam funkcję zastępcy dyrektora do spraw naukowych i wiceprzewodniczącego Towarzystwa Szkół Twórczych, skupiającego 30 najlepszych szkół w Polsce. Został nauczycielem mianowanym. Kiedy rada pedagogiczna LX LO im. Wojciecha Górskiego zrezygnowała z realizacji eksperymentu edukacyjnego dr Danuty Nakonecznej, Włodzimierz Taboryski w 1991 r. założył Stowarzyszenie Sztuka*Edukacja*Promocja a następnie powołał autorskie 21 Społeczne Liceum Ogólnokształcące, które w 2002 roku przyjęło imię Jerzego Grotowskiego; w 1996 powstała Akademia Sztuki i Kultury.
W 1992 r. utworzył wraz córką Anną Agencję Artystyczną Dziesięciu Muz. Organizuje ona imprezy artystyczne i szkolenia. Dla realizacji programu placówek i agencji służy w Puszczy Bolimowskiej koło Skierniewic gospodarstwo agroturystyczne Zaścianek Babie Lato.
W 2005 roku założył fundację Społeczny Fundusz Stypendialny, której celem jest wspieranie wartościowych inicjatyw i uzdolnionej młodzieży (od 2008 roku jest ona organizacją pozytku publicznego). Od 2009 roku działa w warszawskim Klubie Dyrektorów Szkół Niepublicznych, który przyczynił się do powstania Towarzystwa Oświaty Niepublicznej. W 2010 został pierwszym Prezesem tego stowarzyszenia. Dla obu organizacji zaprojektował i prowadzi portal internetowy www.oswiataniepubliczna.pl .











